Bijzondere elementen

“Mattheüs, Marcus, Lucas, Johannes……” etc. Zo leerden wij vroeger op de zondagschool de Bijbelboeken. Wij namen aan dat ze ook in deze volgorde geschreven waren en dat ze inhoudelijk hetzelfde waren: Het zijn boeken die verhalen over Jezus.

Een ouder iemand weet (hopelijk) beter; Mattheüs, Marcus en Lucas zijn met elkaar verweven, en hebben inderdaad veel overeenkomsten (Overigens hebben zij ook moeilijk te verklaren verschillen, maar dat terzijde) De drie evangeliën vormen desalniettemin een geheel. Het Johannesevangelie laat daarentegen een ander geluid horen. Het heeft een eigen stijl, een eigen opbouw en een eigen inhoud. Dat maakt dat het boek een interessante aanvulling is op de voorafgaande drie. Wij willen enkele bijzondere elementen van het Johannesevangelie noemen.

Gelijkenissen                                                                                                                                                 

Allereerst valt bij het lezen van het Johannesevangelie op dat Johannes geen gelijkenissen gebruikt. Dit, terwijl in de synoptische evangeliën totaal 39 gelijkenissen worden genoemd. In het Johannesevangelie drukt Jezus zich uit met de zogehete “Ik ben”- uit spraken. “Ik ben de deur (Jh 10)”, ”Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven (Jh 14)”, “Ik ben de Ware wijnstok (Jh 15)” etc. Deze uitspraken doet hij zeven keer. Zeven is tevens het getal van de volheid (meer hierover vindt u in een ander artikel op deze website). 

Tegenstellingen en tekenen    

Een ander punt dat bij het lezen van Johannes op valt, is het contrast dat Johannes telkens probeer te schetsen tussen licht en donker, geloof en ongeloof, liefde en haat en waarheid en leugen. Jezus is het Licht, maar de Joden zien het niet.   Hij is de Redder, maar zij verwerpen Hem. Jezus zegt: “(…) wie dorst heeft, komt tot Mij.” Maar zij drinken niet.

Daarnaast valt op dat Jezus voornamelijk met individuele personen gespreken aan gaat zoals met de Samaritaanse vrouw, met Nicodemus en de verlamde man te Bethesda. Ook tijdens deze ontmoetingen botsen twee werelden met elkaar. Het is duidelijk dat men elkaars taal niet spreekt. Jezus spreekt immers met een diepere boodschap. Een boodschap die de ene persoon (uiteindelijk) wel begrijpt omdat zijn of haar ogen opengaan, maar een ander niet. Zo mogen wij de tekenen (wonderen) van Jezus ook zien. Lazarus’ opstanding (Jh 11)  is een verwijzing naar de boodschap dat Jezus “de Opstanding en het Leven is”.  De spijziging van de vijfduizend (Jh 6) verwijst naar de boodschap dat Jezus “het Ware Brood des levens is” en het water dat op het Loofhuttenfeest wordt geput, verwijst naar de Heilige Geest.  Deze verhalen hebben zodoende een diepere boodschap, een eeuwige betekenis. Dit geheim probeert Johannes te ontvouwen.

                                                                                                                                                                                         SZ, JP

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s